Donderdag, 18 oktober 2007
5 dagen geen internet. Het kan je hier zomaar gebeuren. In het
begin frustrerend maar later toch ook wel weer lekker dat je
verplicht bent de dingen te gaan doen die je eigenlijk zou
willen gaan doen maar die er maar niet van komen omdat de pc
roept waar je 10 jaar lang hebt achter gezeten tot laat in de
avond, 7 dagen per week. Dus mooi om even los te worden geweekt.
Ga door met lezen van "De houtkachel kan branden!"
Woensdag, 17 oktober 2007
Nou we hebben het behoorlijk druk gehad, dus weinig tijd gehad voor de website. Waarschijnlijk kijkt er niemand meer naar, omdat er niks nieuws op komt. Maar we houden het ook voor onszelf bij, dus toch maar weer wat typen.
Zaterdagochtend 6 oktober om 5 uur stond Max huilend in de gang, die kon geen adem meer halen. Hij was echt behoorlijk over zijn toeren, terwijl Max absoluut geen aansteller is. Nou wij waren behoorlijk geschrokken. Wij dachten dat hij een astma-aanval had, dus een paar keer gepuft, een zetpilletje. Proberen hem rustig te krijgen. Doorgesukkeld tot een uur of 8. Toen is JP met Laura brood gaan halen. Ondertussen wilde Max wel aangekleed zijn, dus hem geholpen. Daarna wilde hij op zijn kamer gaan kijken, want hij had net de avond daarvoor zijn nieuwe buro in elkaar gezet met JP. Nou mooi dat dat niet ging. Helemaal wit met blauwe lippen kwam hij weer beneden. Toen leek het ons een goed idee om naar de dokter te gaan. 
In ieder geval heeft JP deze week de staldeuren kunnen maken zodat de paarden niet meer kunnen ontsnappen, want Fokke was ook nog een keer ontsnapt en had zich beloond met het konijnenvoer en de paardensnoepjes. Maar nu zien de stallen er dan ook super uit. Echt prachtig gewoon, we zijn erg trots op JP. Verder is JP bezig geweest met maaien van de rest van ons gras, bladeren ruimen en met de bosmaaier aan de slag.
Ik heb van de week examen gedaan in het zwembad, niet voor mijn a-diploma, want die heb ik al. Nee, ik had me opgegeven om te helpen op school met de zwemles van Max. Toen vroeg de maitresse of ik misschien ook in het water zou willen helpen met de zwemles. Omdat we maar met 2 moeders zijn om te helpen en die andere moeder dat ging doen, dacht ik, oke ik doe dat ook wel. Kreeg ik een brief dat ik daarvoor examen moest afleggen, dat vond ik natuurlijk fantastisch ahum!!!! Ik hou helemaal niet van binnenzwembaden. Maar oke, ik er woensdagmorgen naartoe. 40 minuten rijden naar het zwembad en jawel hoor die andere moeder niet op komen dagen ...gr..gr..gr.. sommige mensen......
Toen gebeurde het nog een keer met een moeder die wat vroeg en ik dat antwoord gaf en toen zei die moeder ik ben ook Nederlandse. Dat was natuurlijk wel heel leuk. Ze bleek Colette te heten en met een Fransman getrouwd zijn. We hebben emailadressen uitgewisseld, dus misschien dat we nog eens mailen. Na de theorie examen was het klaar en nu maar afwachten of ik mee mag zwemmen.
Zoals op de foto's op de website te zien is hebben we 2 poezen. Op een brocante in het dorp Montaigu de Quercy stond een vrouw met poesjes die je zo mee kon nemen. Dit was de zondag dat mijn moeder, tante Beppy en ome Peter naar Frankrijk kwamen, 16 september. Ze had 2 tijgerpoesjes bij zich en op het kaartje stond dat ze ook een zwarte had. JP wilde graag een zwart poesje, dus met het vrouwtje gesproken te hebben zou zij eerst proberen het zwarte poesje te vangen (het zijn boerderijkatten) en dat zou ze nog wel langskomen. Dezelfde middag was het gelukt want toen stond ze op de stoep met een zwarte poes met een wit puntje op zijn staart en een tijgerpoes in een kooi. Toen hebben we ze gelijk alletwee maar genomen, want ze waren hardstikke schattig en veel gezelliger als ze samen zijn. De poesjes moeten wel in de tabaksschuur want ze zijn bedoeld voor de muizen. Maar ze zijn echt heel erg leuk en hebben het in de schuur naar hun zin, ze liggen heerlijk in het hooi of stro, zijn heel nieuwsgierig naar de paarden en hebben heel de dag honger. De zwarte poes heet Mickey en de tijgerpoes Tommie. In het begin was het zwarte poesje heel bang, maar nu ze er langer zijn blijkt dat toch het liefste poesje te zijn. Hij volgt je in de stal en draait om je heen en Laura kan hem ook oppakken. We hebben al gezien dat ze een muis hebben gevangen. Nou vond ik muizen altijd schattige beestjes, maar ze slopen de hele boel met hun geknaag overal aan. Ze hebben ook al aan mijn hoofdstel zitten vreten.
Morgen (maandag 15 oktober) zijn we hier 8 weken. Doordat we al drie keer bezoek hebben gehad zijn er wel wat dingen blijven liggen, zoals het opzetten van JP zijn bedrijf, afsluiten van oude verzekeringen, nieuwe verzekeringen openen, achter een koelkast aan, een nieuwe boiler kopen en zo zijn er nog 100 dingetjes. En dan moeten we ook nog uitvinden waar we alles kunnen vinden. In Nederland weet je o, daarvoor moet ik naar de Praxis, maar hier moeten we dat allemaal nog te weten komen. Daarom hebben we nu gezegd dat we voorlopig even geen bezoek meer kunnen krijgen, hoe gezellig we het ook vinden. Deze dingen zijn nu even belangrijker en bovendien we moeten ons nu echt eerst even gaan settelen en integreren in Frankrijk in plaats van een week Nederlands praten zouden we Frans moeten spreken. Ook voor de kinderen is het niet gemakkelijk als er iemand voor een week komt en ze moeten weer afscheid nemen. Ze moeten nu eerst goed Frans leren, de school wil eigenlijk dat we thuis ook zo veel mogelijk Frans praten en dan in 2008 zien we wel weer. We hopen dat iedereen die graag wilde komen in de herfstvakantie of de laatste maanden van 2007 dit kan begrijpen. Als het 1 dagje is vinden we het geen probleem maar een week is nu gewoon te lang. Het heeft er ook niks mee te maken dat we niet gastvrij zijn of dat we het niet zien zitten om voor een groep mensen te koken. Juist wel, we zijn juist te gastvrij en daardoor laten we onze eigen belangrijke zaken zoals die verzekeringen enz.enz..liggen. En dat heeft nu gewoon voorrang. We willen echt niemand voor het hoofd stoten en we hopen echt dat iedereen een andere keer wel wil komen als wij meer gesetteld zijn. Wij hebben hier namelijk geen vakantie maar proberen een nieuw leven op te bouwen. En het is voor ons echt niet uit het oog uit het hart, maar we hebben even tijd nodig om onze draai te vinden. We zijn tot nu toe in ieder geval blij met onze keuze en voor de mensen in Nederland is het ook heerlijk dat wij zijn weggegaan want sinds wij 20 augustus naar Frankrijk vertrokken is het in Nederland alleen nog maar stralend zonnig weer geweest zoals we hebben begrepen.
Dit was wel een enorm verslag deze keer, we hopen dat we dit nu ook wat beter kunnen gaan bijhouden. Aan iedereen die de website leest groetjes en liefs uit Frankrijk.
|
