Onze eerste verjaardag in Frankrijk. Max werd al weer 7 jaar. De kinderen moesten heel de dag naar school. Voordat ze 's ochtends naar school gingen kreeg Max bij ons op bed zijn kadootjes. Daarna een ontbijt in de versierde keuken. Toen mocht Max met een tractatie naar school. Deze vrijdag was ook gelijk de laatste schooldag voor de herfstvakantie of wel les vacances de Toussaint, zoals dat hier heet. Op 1 november gaan veel Fransen naar de begraafplaatsen om daar voor een overledene(n) bloemen te brengen en te herdenken, zoals wij hebben begrepen van onze buren. Het is een vrije dag in Frankrijk.
Op deze vrijdag vierde de school van Max en Laura ook Halloween. Alle kinderen mochten griezelige verkleedkleren meenemen en 's middags gingen ze dan verkleden en de andere klassen laten schrikken. En natuurlijk snoepjes ophalen.
Thuis zaten Jan Paul en ik niet stil. Max had gekozen voor een appeltaart, dus die moest natuurlijk gebakken worden. Hij had ook mogen kiezen of 's avonds pannekoeken eten of een verrassingsavond. Hij koos toen de verrassing. Dus toen ze op school waren hadden wij de keuken omgetoverd tot een griezelige spookkeuken met vleermuizen, spinnen, heksen en pompoenen. Onze buurman Jean had als verrassing een 7 met kerstlampjes gemaakt en in de keuken opgehangen. Toen we Max en Laura om 5 uur opgehaald hadden uit school keken we in de brievenbus en daar zaten 4 pakjes in. Thuis in de huiskamer mocht Max de pakjes en post openmaken en toen begonnen de telefoontjes uit Nederland te komen. Net voor de buurman op visite kwam mochten Max en Laura de keuken inkomen. En ze vonden het natuurlijk hardstikke leuk. Toen Jean kwam kreeg Max als kado kreeg Max een stereotoren. Daar was hij natuurlijk erg blij mee. Jean had ook zijn fototoestel meegenomen om van alles foto's te maken. Nadat Jean een borrel bij ons had gedronken ging hij naar huis, hij wilde niet blijven eten. Wij hebben toen gegourmet. Het was ondanks dat we geen familie en vrienden op bezoek kregen een hele leuke verjaardag. De volgende dag op zaterdag kwam de buurvrouw Nicole terug van Parijs waar ze bij haar dochter en kleinkinderen was geweest. En zij kwam zaterdagmiddag met Jean nog voor Max zijn verjaardag langs. Dus toen hebben we ook nog een slagroomtaart gemaakt. En die was best redelijk gelukt.
Deze week heeft Jan Paul de tweede wei voor de paarden gemaakt. Ze hebben de eerste wei al behoorlijk kaal gegeten en dan kunnen ze nu afwisseld in de weiden staan. Ook heeft hij de stallen verstevigd en hebben we al drinkbakken gekocht voor de paarden, maar die moeten nog aangesloten worden. Toen Jan Paul bezig was met de electriciteit voor de omheining was ik bezig de laatste takken op te ruimen in de wei en laatste takken weg te knippen. Met iedere stap die ik zette ging onze zwarte kat Mickey op mijn schoen liggen. Of voor me op de grond liet hij zich ineens vallen. Het is echt zo'n verschrikkelijk lieve aanhankelijk kat. Terwijl toen de boerin ze kwam brengen de zwarte heel bang was en de tijgerkat naar je toe kwam. Nu is dat helemaal omgedraaid. De tijger laat zich alleen aaien tijdens het eten, maar voor de rest blijft hij uit de buurt. Terwijl Mickey hier voor de deur zit te mauwen en je echt een tijd kan volgen als je buiten rondloopt. Laura kan ook heerlijk met de kat kroelen, want hij komt uit zichzelf naast haar liggen of springt op haar schoot. Echt zeldzaam zo´n leuke kat. En zeker omdat Laura dol op katten is, is dat hardstikke fijn. We hebben ze uiteindelijk alleen maar genomen voor de muizen in de tabaksschuur, want met dieren en voer heb je ook muizen. Nu willen we nog op zoek naar kippen en een haan. En het schuurtje wat in de ene paardenwei staat wordt dan omgebouwd tot kippenhok. Zo hebben we nog zoveel plannen. En hebben zoveel te doen. Maar dat vinden we dan ook hardstikke leuk. Af en toe moeten Laura en Max ook wat doen. Zo hebben ze nu allemaal aanmaakhoutjes gemaakt voor de kachel. Of ze mestten de stallen eens uit. En als ze geen klusje hebben of ze zijn ons niet aan het helpen, zitten ze in de boomhut. Daar hebben ze nu ook een soort wip van een boomstam dwars op een andere boomstam. En een schommel van een dikke tak. Nu gaat Jan Paul daar ook nog een katrol ophangen om een soort lift te maken. Het fijne is dat de kinderen hier echt hele dagen buiten zijn. Er is voor hun zoveel te rommelen hier buiten. 
Van de week zijn ze dan wel een beetje binnen geweest om in de huiskamer een achtbaan van K´nex in elkaar te zetten (die Max voor zijn verjaardag heeft gekregen). Maar dan zijn ze ook nog een paar uur buiten. En het is ook niet zo dat ze dat van ons moeten, maar ze vinden het zelf gewoon heerlijk. Om de een of andere reden wilden ze in Kloetinge het liefst computeren en televisie kijken. Niet dat daar iets mis mee is. Maar het voelt gewoon beter aan als ze zelf buiten spelen in een fantasiewereld. Ik denk dat het gewoon die ruimte is die je om je heen hebt, waardoor je eerder naar buiten gaat. Of omdat wij veel buiten zijn. Wie zal het zeggen.
Vandaag 1 november zijn we uitgenodigd bij Jean en Nicole om te komen racletten. Om 12.30 uur worden we verwacht. Het zijn echt zulke schatten van mensen. We hebben het echt met hun getroffen. Ook Laura en Max voelen zich heel fijn bij hen.
En zo genieten we van de herfstvakantie die anderhalve week zal duren voordat Laura en Max weer naar school gaan.
A bientot vanuit Frankrijk. (foto's)
